رخصت

شاد بودم خوش حتی یک پست فان نوشته بودم تا به روز کنم ... ولی این روزها که عزیزی را از دست میدهم حال و هوای غرییی دارم بیاد شازده کوچولو و اهلی کردن روباه و گفتگوی بین اونها می افتم که هر بار میخونم دلم میخواد زار بزنم و میزنم آنقدر که یادم میرود کسی وقت برای اهلی کردن ندارد ...اگر هم دارد مسئولیتش در قبال اویی که اهلی کرده یادش میرود و مات و مبهوت محو میشوم در دود سیگارهای پیاپی و اشکهای ماسیده بر پنهای صورت ... فرازهایی از این اهلی شدن را برایتان در زیرمینویسم (لطفا به قسمتهای سبز رنگ با تانی توجه کنید):

 - بیا من بازی کن. نمی‌دانی چه قدر دلم گرفته

- نمیتوانم باتو بازی کنم. هنوز اهلیم نکرده‌اند آخر.

 -اهلی کردن یعنی چه؟

 - یک چیزی است که پاک فراموش شده.  معنیش ایجاد علاقه کردن است.

- ایجاد علاقه کردن؟

- معلوم است. تو الان واسه من یک پسر بچه‌ای مثل صد هزار پسر بچه‌ دیگر. نه من هیچ احتیاجی به تو دارم نه تو هیچ احتیاجی به من. من هم واسه تو یک روباهم مثل صد هزار روباه دیگر. اما اگر منو اهلی کردی هر دوتامان به هم احتیاج پیدا می‌کنیم. تو واسه من میان همه‌ عالم موجود یگانه‌ای می‌شوی من برای تو.

 همیشه‌ی خدا یک پای بساط لنگ است! زندگی یک‌نواختی دارم. من مرغ‌ها را شکار می‌کنم آدم‌ها مرا. همه‌ مرغ‌ها عین همند همه‌ی آدم‌ها هم عین همند. این وضع یک خرده خلقم را تنگ می‌کند. اما اگر تو منو اهلی کنی انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی. آن وقت صدای پایی را می‌شناسم که باهر صدای پای دیگر فرق می‌کند: صدای پای دیگران مرا وادار می‌کند تو هفت تا سوراخ قایم بشوم اما صدای پای تو مثل نغمه‌ای مرا از سوراخم می‌کشد بیرون. تازه، نگاه کن آنجا آن گندم‌زار را می‌بینی؟ برای من که نان بخور نیستم گندم چیز بی‌فایده‌ای است. پس گندم‌زار هم مرا به یاد چیزی نمی‌اندازد. اسباب تاسف است. اما تو موهات رنگ طلا است. پس وقتی اهلیم کردی محشر می‌شود! گندم که طلایی رنگ است مرا به یاد تو می‌اندازد و صدای باد را هم که تو گندم‌زار می‌پیچد دوست خواهم داشت..: اگر دلت می‌خواهد منو اهلی کن!

- دلم که خیلی می‌خواهد، اما وقتِ چندانی ندارم. باید بروم دوستانی پیدا کنم و از کلی چیزها سر در آرم.

- آدم فقط از چیزهایی که اهلی کند می‌تواند سر در آرد. انسان‌ها دیگر برای سر در آوردن از چیزها وقت ندارند. همه چیز را همین جور حاضر آماده از دکان‌ها می‌خرند. اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند آدم‌ها مانده‌اند بی‌دوست... تو اگر دوست می‌خواهی خب منو اهلی کن!

فردای آن روز دوباره شازده کوچولو آمد.

-  کاش سر همان ساعت دیروز آمده بودی. اگر مثلا سر ساعت چهار بعد از ظهر بیایی من از ساعت سه تو دلم قند آب می‌شود و هر چه ساعت جلوتر برود بیش‌تر احساس شادی و خوشبختی می‌کنم. ساعت چهار که شد دلم بنا می‌کند شور زدن و نگران شدن. آن وقت است که قدرِ خوشبختی را می‌فهمم! اما اگر تو وقت و بی وقت بیایی من از کجا بدانم چه ساعتی باید دلم را برای دیدارت آماده کنم؟... هر چیزی برای خودش قاعده‌ای دارد.

به این ترتیب شازده کوچولو روباه را اهلی کرد.

لحظه‌ی جدایی که نزدیک شد روباه گفت: -آخ! نمی‌توانم جلو اشکم را بگیرم.

- تقصیر خودت است. من که بدت را نمی‌خواستم، خودت خواستی اهلیت کنم.

-  همینطور است.

- آخر اشکت دارد سرازیر می‌شود!

- همینطور است.

 - پس این ماجرا فایده‌ای به حال تو نداشته.

 - چرا داشته، واسه خاطرِ رنگ گندم.

- خدانگهدار!

- خدانگهدار!

...................................................................

کاش کسی هم مرا اهلی میکرد و چقدر دلم برای اهلی شدن تنگ شده است

 چقدر گم شده ام میان این دشت پر از انهایی که یادشان میرود اهلی کردن چقدر خوبست ..

این هم شعر جدید من:

بازهم خواب ديدم

          وه چه روياي شيريني است

خواب ترا ديدن

خواب ترا ديدن

خواب ترا ديدن

خواب چشمان ترا ديدن

ايكاش هميشه شب بود

ومن غرق روياي چشمان تو ميشدم

غرق خواب زيباي تو ميشدم

بازهم شيداي تو ميشدم

درپناه مهر

نوبت من كه ميرسه ابريشم آتيش ميگيره ... ستاره وارونه ميشه فواره بازيش ميگيره

نوبت من كه ميرسه تنهائيم نوبتيه ... ساده شدن بيخوديه عاشقي بي حرمتيه

ساعت تابوت منه وقتي كه ضربه ميزنه ... ساعت گل چنده مگه كه وقت پرپر شدنه

پيله خوشحالي من ويرون هر بي سروپا ... خنده ام باز سياه ميشه از سايه گلايه ها

سكوتم رومي شكنم بضرب سازي خوش صدا...سهمم رومن پس ميگيرم همين روزا

درپناه مهر

رخصت

روزگار بدی برای خانمها و زنهاست ...

رخصت

شمایی ;که به دیگران دروغگو خطاب میکنید یکی نیست بهتون بگه آخه عزیز من تو خودت چقدر راست گفتی تاحالا (یه سوزن بخودت زدی تا حالا که میخوای میخ طویله بجای جوالدوز بزنی بمن یا دیگران و  بمردم ..نه جون من زدی !! ؟؟

رخصت

قبل از هر چیز از تمامی دوستانی که مرا تنها نگذاشتند و با نظراتشون ابراز محبت کردند و تولد نا مبارک من رو تبریک گفتند از صمیم قلب تشکر میکنم خصوصا بچه های خوب محشر که روز تولدم رو در غیابم جشن گرفتند و دوستان عزیزم در بلاگفا که با نظراتشون من رو قابل دونستند ... متقابلا من هم تولد همه همشهریوری های عزیز رو تبریک میگم از جمله سرکار خانم آذر میم ... شیدا ملحدی و سایر بزرگواران

و اینکه دوستان و سروران سوال میکردند این مدت کجا بودم  عرض میکنم باز هم این مشکل همیشگی و بستری و درد و بقیه قضایا که نمیخوام یادآور بشم و هم شما عزیزان و خودم رو عذاب بدم ... بماند ... 

واما حرف دل این پست در چند جمله :

تمام زندگيم را دلتنگي پر  كرده است و این دلتنگي عميق ترين دردها و رنجهاي عالم را در رگهايم جاري ... درد هايي که کابوس شبها و حقيقت روزهايم شد و درحسرتي عميق به قلبم آويخت و پوست تن کودک دلم را با تاولهاي دردناک داغ غم پوشاند . 

چقدر دلم هوای شمال کرده ... زیر بارون قدم زدن در کنار ساحل و گوش دادن به ترانه بزن بارون بزن خیسم کن ... آبم کن ... ترم کن ... چه آسونهایی که آرزوی من شده  ..!!

بقول مجید(بهروز وثوقی) تو فیلم سوته دلان : یکی نیست دستم رو بگیره بگه چتـــــــــــــــــــــــــــه ...؟؟؟ببره امامزاده داود حالم رو خوب کنه .............

واي هشداركه شب بيداراست... پشت هرپنجره...هردر...هربام

پشت هرپرده...هرآينه پاك... زيرهرپله وهرسقف...پشت هر بوته پير

رخصت

از خودم ميپرسم عشق روزي تمام خواهد شد؟ دوست داشتن واحه ايست درميان کوير؟ روياي داشتن و خواستن در کدامين خواب من مي آيد ؟

فردا اگر چنين بود          سنگين ودردبارو غم آلود    

چشم من      براه مانده بيدار  باخنده كدامين صبح     بيهوده بازماندو بماند

فردا اگر چنين بود

با لحظه هايش در تن انديشه نيش ، رنج        با رفته هايش گرد ندامت با قصه هايش بانگ شكايت

منٍ درد مند ناخن افسوس      من تشنه شراب فراغت      من آزمند خلوت رامش

در خنده غريب كدامين رنگ؟            در طعنه نگاه كدامين سنگ؟

رخصت

روز جانبا اااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااز مباررررررررررررررررررررررك

چيه؟؟؟برّوبر نگاه ميكني كه چي؟؟؟كف بزن ديگه . روز جانبازه ، هوراااااااااااااااا.

خوب برا جانباز ها هم كف و سوت زديم خدا قبول كنه.

راستي اصلا ميدوني چرا اين جماعت رفتن جبهه؟ يعني جونشونو دوشت نداشتن؟ چرا الان يكي چشم

نداره،يكي  پا نداره،يكي دست نداره، يكي ديگه حتي ريه اي براش نمونده تا بتونه نفس بكشه ؟

نه ! نميدوني !! همه خيال ميكنن، فقط خيال ميكنن كه به خاطر خدا بوده ،به خاطر شرف بوده. برا حفظ 

كيان اسلام بوده و.... ولي نه اينها همه اشتباهه. اينها همه اش خياله . واقعيت اينه كه اينها رفتن جبهه

تا ما روز جانباز داشته باشيم .نه برا اينكه تكريم شون كنيم ،نه برا اينكه به دردشون برسيم .كه سو‍‍‍‍‍‍‍ژه 

داشته باشيم برا كف و سوت زدن و ارگانها و سازمانها سوژه داشته باشن برا ريخت و پاش و جشن

گرفتن  تا بتونن مستربينهاي ايراني بيارن تا اهنگهاي خارجي براشون بخونن .و صدا و سيما تو جاهاي

با صفا جشنهاي باصفا!!! بگيره و بعد هم مستقيم و غير مستقيم پخش كنه اونوقت زنان بازيگر معروف!

سينما و تلويزيون ارايش كنن و يك تيكه پارچه بندازن رو سرشون و مردهاش زير ابرو بردارن و روغن 

كاري كنن و بيان از هنر نمايي هاشون بگن و مجري احتمالا محترم با مهمونهاش گپ بزنه (البته گپ 

داريم تا گپ. بايد جاي گپ از كلمه ديگه اي استفاده ميكردم ولي ديدم دور از شان من و خواننده 

است).اونوقت ميدونيد همزمان چه اتفاقي داره اون ور تو خونه اون جانباز شيميايي مي افته ؟ هيچي،

چيز مهمي نيست بابا، فقط اكسيژنش تموم شده و دارو نداره يعني پول دارو رو نداره . زن و بچه اش هم 

نشستن دورش و هيچ كاري از دستشون بر نمياد جز ناله كردن . راستي نميدونم بعضي از اين خانواده ها 

اصلا تلويزيون دارن تا جشني روكه صدا و سيما برا باباشون گرفته رو ببينن يا نه؟ شما خودتونو ناراحت 

نكنيد همچنان كف بزنيد تا آقاي ..... براتون ترانه هاي شاد بخونه و تقديم كنه به جانباز هاي عزيز !!! 

بيخيال بابا به ما چه ربطي داره . اصلا به ما چه ربطي داره كه بنياد درصد جانبازيه دوستمون رو قبول 

نداره و ميگه همون موقع بايد ميومدي ثبت ميكردي. خب احتمالا برادران بنياد فكر ميكنن گاز خردل تو

خيابونها ريخته بوده و ايشون رو شيميايي كرده شايد هم فكر ميكنن از خوردنه سس خردل شيميايي شده . 

از اینا که بعدا مینویسند، از همونا : جالبه جانبازان رفتند تا بنیاد جانبازان تشکیل شود! واقعا اگر 

جانبازان نبودند، دوستان بنیاد جانبازان (بخوانید جان بنزان) چه می کردند ؟

«اتل متل یک جانباز»

شعر از سپهر

هیچ ادعایی و قضاوتی در بین نیست.  فقط مینویسم  واقعیات زندگی کسانی که بی ادعا سینه سپر کردند و زخم خوردند و در اوج تنهایی به آسمان پر میکشند (چی فکر میکردیم چی شد )

انگار همین دیروز بود که با چند تا از دوستان کنارش نشسته بودیم و از خاطرات آن روزها میگفتیم نوبت به او رسید 

بیا ... خوبه ... ؟ حالا همه این چند روز میرند تفریح و سفر تو بمون اینجا زیر چادر اکسیژن سرنگ نوش جون کن تا حالت جا بیاد

چند بار بگم سیگار نکش ش ش 

مشروب نخوووووور

عصبانی نشووووو

جواب مادرت رو که رو تخته بیمارستانه کی میخواد بده ؟؟

اینها آخرین کلمات دکتر قبل از تزریق آرام بخش و بستن چشمهایم در زیر چادر اکسیژن بود و من تنها نگاهش میکردم 

باری همین 5شنبه حدود 2 نیمه شب بود که در حالیکه تنها در خودم درد میکشیدم حس کرختی وبالا نیامدن نفس وادارم کرد تا آخرین توانم را بکار ببرم و خود را افتان و خیزان بدرب آپارتمان مجاور برسانم و زنگ را بفشارم 

آنگاه دیگر هیای هوی مبهم و شبح سایه ها ونور چراغهایی که تند رد میشدند وسوزش سرنگ در دستم وشنیدن مواخذه دکتری که از این دست زیاد دیده و آشنای و یار چند ساله دردم و من است ... باز هم رخوت داروی آرامبخش...

            اي جماعت بسلامت من ديگه حرفی ندارم            

من ميرم تاتک وتنها توي غمهاپابذارم

                        من ميرم اونورغصه سقفي ازغزل بسازم 

من ميرم بي توبخونم تاته غصه بتازم

    شايداونجايکي باشه که بفهمه اينصدارو 

       توگوشش پنبه نباشه بشنوه ترانه هامو 

*                    *                        *

هنوز دلشکسته درخلوت تنهایی خویش،تنها!

نه مرهمی،نه همدمی!

اینجاهم بازار رندان سکه تر است...

در پناه مهر

رخصت

گاها از خودم میپرسم که من اگر کاری بر خلاف عرف جامعه انجام دهم بعد ها به اطرافیانم چه خواهم گفت ؟؟؟ اگر وجدانم را زیر پای بگذارم اگر حقی را نادیده بگیرم اگر شمایل مردانه ام را بنامردی و نامردمی بیالایم و اگر واگر ...

بادیدن این عکس در نظر اول گمان بردم دخترکانی زیبا رویند که در محلی خصوصی عکسی بیادگار گرفته اند ولی با خواندن مطالب فرهان گرامی بار دیگر  بیاد همان و ...اگرهایم افتادم 

براستی اینان به فرزندانش در آینده چگونه مردانگی و مروت و آیین غیرت می آموزند

با دیدن چنین تصاویر و مناظری از مرد بودن خود شرمنده میشوم و عرقی سرد پیشانیم را تر میکند باری در عصر مردان زیر ابرو برداشته با هیبتی زنانه آنچه باور نمیشود مردی و مردانگی نزد سینه سوختگان است و ارزشهای وخصایل مردانگی رنگ می بازد

بیاد دارم روزی بادوستی درکافی شاپ حوالی پارک ملت نشسته بودیم و چند میز آن طرفتر افرادی با گیس بلند و شمایلی همانند تصویر فوق حضورداشته و زننده تر از ظاهرشان طرز رفتار و سکناتشان توذوق میزد از دوست همراهم سوال کردم شما بعنوان یک خانم نطرتون در رابطه با ین افراد چیه ؟؟؟ آیا باعث ذهنیت خوب در شما هستند ؟؟ یا توجهتان بیش از آنچه به دیگران توجه کنید و بعنوان جذب به یک جنس مخالف این تیپ باعث برتری در انتخاب و جلب توجه در شما میشوند؟؟ ایشان پاسخ فرمودن تنها یک کلمه در ذهنم من تداعی میکند...انزجار ...

ازهمینا که بعدا می نویسند: چند روزی خیلی بد بود روزگارم ، تنبلی که نه شاید یاد آوری دردناکی تخلیه و تجسم دستگاه آن و حال و هوای محیط بیمارستان بد جوری کرختم میکرد ولی چاره ای جز تن در دادن نبود و من رفتم میروم جایز نبود

در پناه مهر

بعدنوشت : جسارتا من نمیدونم چرا برخی از دوستان در قبال نوشته های این پست (در قسمت نظرات  سرکار علیه شیدا و یکی دو تن از دوستان) جبهه گیری فمنیستی نمودن و باعث تاثر من شدند ... قصد من فقط دادن هشدار وآگاهی بود که تجربه تلخ مرا دیگران تجربه نکنند واز آنجا که همه شما برای من عزیز و گرامی هستید اگر باعث کدورت شده ام فراوان عذر میخواهم 

چه دلتنگم م م م م م م م م من

درپناه مهر

رخصت

دشت پر بود از ميش و من بودم گرگ اين دشت !

گرگي که ذاتش گرگ بود و بايد مي دريد...همسان دگر گرگان ! ميشي  ديدم در دور دست...

 درچشمانش معصوميت مي درخشيد...  و در باطنش پاکي ...

پاهايم جان نداشت! تاب دويدن نداشت ! چنگالهايم درندگي نداشت ... دندانهايم تيزي نداشت ...

 ناي جويدن نداشت ... نمي دانستم عشق چيست... اما عاشق ميش شدم! 

در دنيايي که دنياي گرگان بود ...  زندگي همانند ميشان را انتخاب کردم !  امروز سبزه برايم

 خوشمزه تر است تا گوشت ميش هاي چاق! 

علف وسبزه  هم صفايي دارد...   بويي دارد…  بويي دلپذير تر از بوي خون !

گرگم و ميش ها هنوز از من مي هراسند ... اما تواعتماد کن اي ميش من به اين گرگ !

بیا و اين بار را به اين گرگ اطمينان کن ...  گرچه توبه گرگ مرگ است!

از همینها که اخر مطلبشون می نویسن چیه از همونا : میخواستم شعرای خودم رو که باصدای خودم دکلمه کرده بودم برای آپلود بذارم سی دیش رو پیدا نکردم پیدا میکنم پیدا شد براتون میذارم فیض ببرید (خنده)

شعر من باصدای خود خودم 

اینجا >   http://s1.picofile.com/file/6329896376/HE58401.mp3.html

واینجا ----> http://www.4shared.com

user : farshidmastvakharab@gmail.com

pass:sheida

وی پی ان رایگان هم گذاشتم

درپناه مهر

رخصت

در این شبهای طولانی و سرد با خود به رفتن می اندیشم و زمانی که دیگر نخواهم بود تا غرورم عشق را شکننده خود بیابد ... که مرگ هر غروري را به التماس خواهد کشيد ... و مي پندارم  آیا با رفتنم به همراهي مرگ دلي از نبودنم غمين خواهدشد ! نه گمانم ... هرگز ... که اين پندار ابتذالي است بر حقيقت و میدانم  چه اکنون  و  یا آن زمان نیز هيچ دلي همراهم نخواهد بود تا غصه ها و شعرهايم را به گوش دل بشنود

و ميدانم تنها با سه غروب و يا سه طلوع همه فراموش خواهندکرد که چه بودم ياکه بودم وبراي چه بودم  و نيز هرگز نخواهند  دانست يا نمي خواهند بدانند تمامی بودنم را  ... و خود می فریبند ... کاين فريب بر ايشان گواراتراست تا دانستن آري به همراهي مرگ ميروم غرورم درهم مي شکنم تا غرورتان استوارباقي بماند ... مرگ غرورم درهم شکست و به التماس کشيد.

تو به ميعادگاه مي آئي ... چه خوش ميخواند لبهايت نامم را ... چه خوش مي خواند نسيم بوي علفزار را ... با تو تنها نميگذارند مرا ... مي برند مرا 

تو به ميعادگاه مي آئي ... من فرياد ميزنم با هراسي ديرپا ... هي برو برو برو ... اگربيايد از تو جدايم ميکند ... راحتم نميگذارد

طبل کوبان سواري نزديک ميشود ... گردن بلند اسبش برافراخته ... چه خوش ميخواندسوار مرا .... چه ناخوش از تو دورم ميکند

نسيم آخرين بودنم را زمزمه ميکند ... ماه چه بيهوده هشيارو بيدار است  ... وچشمهايت آخرين بودنم را نظاره ميکند

سوارمرا با خود ميبرد  .... به همراه مرگ سوار بر اسبش ميروم .... مي ميرم  ... مي ميرم 

مرگ پيشه من است

این هم لیتک اشعار فروغ گرامی با خوانش خود ایشان

در پناه مهر

 رخصت

ایرانیان نزدیک به چند هزار سال است که شب یلدا آخرین شب پاییز را که درازترین و تاریکترین شب در طول سال است تا سپیده دم بیدار می مانند و در کنار یکدیگر خود را سرگرم میدارند تا اندوه غیبت خورشید و تاریکی و سردی روحیهٔ آنان را تضعیف نکند و با به روشنایی گراییدن آسمان به رخت خواب روند .
واژه «یلدا» واژه ایست برگرفته از زبان سریانی (که از لهجه‌های متداول زبان «آرامی» است) به معنای تولد. زبان «آرامی» یکی از زبان‌های رایج در منطقه خاورمیانه بوده است. (برخی بر این عقیده اند که این واژه در زمان ساسانیان که خطوط الفبا از راست به چپ نوشته می‌شده، وارد زبان پارسی شده است).

روی شما به سرخی انار ، شب شما به شیرینی هندوانه ، لبتان مانند پسته خندان ، عمرتان به بلندای شب یلدا ، و غم هایتان به کوتاهی روزش باد .یلدا آمد . شب یلدا مبارک .

راستی توی سرمای این شب طولانی به فکر بی خانه مان هایی که چشم میزنند زودتر صبح بشه هم هستی ؟

در پناه مهر

سالهاست که برای عزادری امام حسین(ع)  به بیانات حاج آقا کافی اکتفا میکنم و از منزل خارج نمیشوم چرا که دیده ام کسانی را که با تیپ های آنچنانی مداح و علم کش تکیه ها و مجالس شده اند و شرم نمیکنند دیده ام پدر سیلی بگوش پسر زد در میان خیابان و جمع تا بلند گو را برای مداحی از او بگیرد دیده ام که بنام امام حسین(ع) خرج میدهند ولی وقتی اسمشان را اعلام نمیکنند قهر میکنند و میروند دیده ام که  نذری میدهند و دل میشکنند و دیده ام و دیده ام و و و

امام علی(ع) در یكی از سخنان خود خطاب به كمیل می‌فرماید: «هیچ حركتی نیست كه انجام دهی مگر آنكه برای آن محتاج به معرفت و شناخت هستی (تحفه العقول ص 17)

رسول اكرم(ص) در این باره چنین فرموده است: «كسی كه كاری انجام می‌دهد و در آن آگاهی و شناخت لازم را ندارد، آنچه را كه خراب می‌كند، بیش از آن چیزی است كه اصلاح می‌نماید.»

این فرمایش كه غالباً در زندگی روزمره و در امور جزیی به كار گرفته می‌شود، گاه در مسائل بسیار مهم به دست فراموشی سپرده می‌شود از نمونه‌های برجسته آن عزاداری برای امام حسین(ع) است. برگزاركنندگان مراسم عزاداری برای سیدالشهدا(ع) بایستی شناخت و معرفت كامل نسبت به این امام همام و نهضت عاشورایی آن حضرت داشته باشند اما فقدان این شناخت موجب شده تا بسیاری از مجالس سوگواری امروزی هر چه كه پرشورتر می‌شود، از هدف خود دورتر شود همچنان كه امام صادق(ع) فرموده «كسی كه عملی را بدون بصیرت و آگاهی انجام دهد، مانند رهروی است كه راه را اشتباه پیموده است. لذا هر چه تندتر رود، از مقصود دورتر می‌شود. (اصول كافی، ج 1، ص 54) اثبات این ادعا چندان دشوار نیست. اشعار و نوحه‌هایی كه امروزه در مجالس عزاداری امام حسین(ع) خوانده می‌شوددلیل روشنی بر صدق است که برجسته‌ترین ویژگی رهبر نهضت عاشورا و علمدارش از نظر شاعران و مداحان امروزی چشمان سیاه، ابروان كمان و قامت رعنایشان است، به طوری كه كمتر نوحه یا شعری را می‌بینید كه بر این ویژگیها تأكید نكرده باشد:

سیاهه چشات جزیره دله
هر كی از نسل توئه چه خوشگله
***
همه هستیمو مدیون چشاتم می‌دونی
از همون روز ازل مست نگاتم می‌دونی
***
كار چشماش دلبریه
قد و بالای قشنگش عجب محشریه
***
اونی كه چشماش قشنگه
یك تنه با صد تا لشگر
مثل مرتضی می‌جنگه

نكته مهم دیگر این اشعار نفسانیت غالب بر آن است. ظاهراً شاعران و مداحان امروزی آن‌چنان غرق تماشای چشم و سیمای یار شده‌اند كه فراموش كرده‌اند برای امام حسین(ع) و حماسه كربلا شعر می‌سرایند و نوحه می‌خوانند. شما بایستی در مجلس عزاداری برای سیدالشهدا(ع) به درد دلهای یك عاشق دل‌خسته گوش كنید، برای او سینه بزنید و اشك بریزید. روشن نیست كه ما باید بر مصائب حسین(ع) بگرییم یا حسین(ع) بر مصائب ما؟

مكتب حسینی یا میكده حسینی

مدرسه و مكتب حسینی كه درس‌آموز جهاد و شهادت و ایثار و ظلم‌ستیزی است، که در این اشعار به میخانه و میكده بدل می‌شود. این‌گونه اشعار ظاهراً از تعابیر عرفانی برخی شعرا از حماسه كربلا، به‌ویژه «عمان سامانی» تقلید شده است. اما روشن است كه تعبیر عرفانی از یك حماسه با عرفان‌زدگی كاملاً متفاوت است. تعابیر عرفانی تعابیری استعاری، پیچیده و نیازمند تفسیر هستند. اگر این تعابیر را وارد حوزه عمومی كنند و با آن سینه بزنند، به عرفان‌زدگی تبدیل می‌شود. در تاریخ ایران عرفان‌زدگی گرایش منفعلانه‌ای در برابر بی‌عدالتیهای موجود بوده و در كنار جنون راه گریز مناسبی از مسئولیت و درد آگاهی بوده است.
دوباره خادما در میكده را وا می‌كنن
برای روضه حسین خیمه‌ای برپا می‌كنن
***
تو بذار كه من بمونم سگ میخونه‌ات همیشه
دیگه دنیا رو نمی‌خوام كنج میخونه‌ات رو عشقه
***
دیوونه حسینم و دیوونه حسینم
خراب و مست گوشه میخونه حسینم

چرا باید مدرسه و مكتب حسینی را به میكده و خانقاه بدل سازیم؟ آیا به گفته شریعتی، ما از خون حسین(ع) ماده تخدیری ساخته‌ایم؟ چرا از ویژگیهای برجسته امام حسین(ع) چون آزادگی، ظلم‌ستیزی و عدالتخواهی صرف ‌نظر می‌كنیم و فقط چشم و ابروی او را می‌بینیم؟ چرا رابطه امام و امت را به ارتباطی صرفاً عاطفی و احساسی كه سطحی‌ترین ارتباط است، فرو می‌كاهیم؟ چرا امام حسین(ع) را ارباب خطاب می‌كنیم؟ آیا مفهوم ارباب از مفهوم امام جایگاه و مقام سیدالشهدا(ع) را بهتر بیان می‌كند؟
امام حسین(ع) به عاشق و خاطرخواه و بنده و نوكر و دیوانه و مجنون و مست و خمار و سگ و كفتر نیازی ندارد. امام(ع) یاری‌كننده و فریادرس می‌طلبد. فریادی كه در شور و غوغای چنین مجالسی شنیده نمی‌شود و بی‌پاسخ می‌ماند.
مجالسی كه باید آزادگی و شهادت و ظلم‌ستیزی امام(ع) را مجسم سازد، تصویرگر لب لعل و نرگس شهلا و ابروان كمال یار است. مجالسی كه باید ظلم بنی‌امیه بر حسین(ع) و خاندانش را بازگو كند
امام حسین(ع) در وصیت‌نامه خود هدف قیام را اصلاح جامعه و امر به معروف و نهی از منكر اعلام كردند؛ اما ما هنوز معنای امر به معروف و نهی از منكر را نمی‌دانیم. سیدالشهدا(ع) حدود ده سال امامت شیعیان را بر عهده داشتند؛ اما چرا فقط هفتاد و دو نفر ندای او را لبیك گفتند.

عبدالله بن عمر نیز بر حسین(ع) گریست؛ اما به یاری او برنخاست. 

حفظ دین، اصلاح جامعه اسلامی و امر به معروف و نهی از منكر اهداف قیام عاشورا بودند. این اهداف بایستی در اشعار و نوحه‌های عاشورایی حضور داشته باشند. از سوی دیگر نهضت عاشورا الهام‌بخش آزادگی و شهادت و ظلم‌ستیزی است. همچنان كه نهضت عاشورا از اول محرم آغاز نمی‌شود در دهم محرم نیز پایان نمی‌یابد. مكتب حسینی ثمرات زیادی داشته است، انقلاب اسلامی خود از ثمرات این نهضت است و شهدا و جانبازان هشت سال دفاع مقدس درس‌آموزان این مكتب هستند. چگونه است كه برای حادثه‌ای چون حادثه مسجد ارگ به سرعت نوحه ساخته می‌شود و در مجالس عزاداری خوانده می‌شود، اما بزرگ‌ترین انقلاب قرن و هشت سال حماسه حسینی هیچ حضوری در اشعار و نوحه‌های عاشورایی ندارد. در پایان اشعار و نوحه‌هایی نسبتاً مناسب كه می‌تواند در این زمینه راهگشا باشد، ذكر می‌شود تا مجالس عزاداری ما همچنان كه به نام حسین(ع) است، در خدمت اهداف و آرمانهای نهضت عاشورا نیز باشد:
شمشیر كجم راست كند قامت دین را
تطهیر كند خون دلم دین مبین را
طاغوت بیالوده زمین را ز فسادش
از جور و ستم پاك كنم روی زمین را
هرگز ننهم دست، من از قبضه شمشیر
چون برگ بریزم به زمین دشمن دین را
غوغا شود امروز در این عرصه پیكار
پایین كشم از تخت ریاكار لعین را
از نسل علی هستم و هرگز نهراسم
خشنود نمایم ز خود آن عرش‌نشین را

در پناه مهر

رخصت

در سکوت شب کافیست صدای ترنمی بگوشم برسد و یا باد در میان درختان بپیچد تا همه گذشته بار دیگر در ذهنم جان بگیرد و ساعتها در اتاقم با تبسمی بر لب روزهای گذشته را بیاد بیاورم و آنگاه خاطراتم به آرزوهایم مبدل میشوند و  خواب نمیبینم بلکه همه جا مانند سایه تعقیبم میکند و از پی ام روان.

خاموش و بی صدا کم کم در منجلاب زندگی فرو میروم مشوش و متاثر از خاطرات گذشته ، دوران خوش و لذّت بار ، دورانی که گذشت ، هر چه بود گذشت ، پر بار از شادی یا پر ملال از غم آری گذشت و تنها یادی زنده و شادی بخش و گرم از خود بجای گذاشت  و من به آنچه رسیدم  برودتی غمبار بود که وحشت از آن سراسر زندگیم را به رسوب کشاند، برودتی چون مرگ و تمامی صداها و حتی صدای گامهایم بر سنگفرش یاد آور این برودت است .

هرگاه پلک بر هم میگذارم در نظرم مجسم  میشود ، سپیده دمان او را میبینم که از هر گوشه اتاق نگاهم میکند ، در کوچه و گذر به امید مشاهده کسی که نشانی از او در سیمایش باشد دیگران را می نگرم وآنگاه نیاز کسی که با او درد دل کنم تا از احساسم سخن بگویم ولی آخر چطور !!؟

چطور می توانم با دوست یا هر کسی دیگر حرفی بزنم تازه چه بگویم !!؟

برای که بگویم !!؟

 مشتی آدمهای بی احساس و باطل و تهی و بی سرو ته  که هیچ نمی شنوند و سر در گریبان خود دارند و سرانجامی جز نوعی زندگی تهی و روزمره برایشان نمی ماند و گوئی که دراین میان مرا به اقامت اجباری در میان آدم نماها محکوم کرده اند.

خوشحال بودم از آنکه شاید در این میان کسی را بیابم که گفتن با او بتواند مرا شیدا کند ، خوشحال بودم که بتوانم با او از هر موضوعی بدون دغدغه سخن بگویم  و از آدمها شکایت کنم ولی این شادی نیز دیری نپائید و در دلم مدفون شد .

بعدمن درذهن تويک نام ميماندبجا 

آتش يک عشق بي فرجام ميماندبجا

 بي تو آرام از کنارخاطراتت مي روم

يادمن در سايه ابهام ميماند بجا

ميروم گم ميشوم درکوچه هاپس کوچه هاتنگ غروب

جاي پاي کهنه ايام مي ماند بجا

ميرويم بي هم بعد ما دردشت عشق

روي دوش باد يک پيغام مي ماند بجا

در پناه مهر